Bange vermoedens & Verpleger van slag by Diverse auteurs

Author:Diverse auteurs
Language: nld
Format: mobi
Published: 2012-02-09T21:57:03+00:00

Het was een ravage met al dat verwrongen staal dat op en onder elkaar lag. Hier en daar brandde het nog en was de brandweer nog bezig met nablussen. Een smerige walm van benzinedampen en verbrand rubber bleef hangen.

Hoe hier nog mensen levend uit waren gekomen, was Anne een raadsel. Geen enkele auto leek ongeschonden uit de crash te zijn gekomen. De meeste zaten zelfs zodanig in elkaar, dat er een grote kniptang aan te pas moest komen om de passagiers te bevrijden. Toch bleek het aantal zwaargewonden gelukkig mee te vallen.

De vrouw die uit de auto was geslingerd bij de kettingbotsing was er nog het slechtst aan toe. Zij overleefde de rit naar de Landau-kliniek misschien niet eens. Al zou Anne de laatste zijn om dat toe te geven. Ze zou er alles aan doen om de vrouw in leven te houden tot ze geopereerd kon worden.

“Nekkraag, Klinkmüller,” gaf ze aanwijzingen aan de ambulanceverpleger.

Ook Tünnes, de chauffeur van de ambulance, deed wat hij kon. Er werd een drukverband aangelegd om de hevige bloeding aan het been van hun patiënt te stelpen. Een infuusnaald werd gezet zodat ze direct aan het infuus kon worden aangesloten. Dat ze nog altijd veel bloed verloor, leed geen twijfel, getuige de donkere plas die zich onder de vrouw op de brancard had gevormd waar ze op neer was gelegd. De wond aan haar been, wat het bloedverlies veroorzaakte, was lang de ergste niet. De inwendige verwondingen, opgelopen door de val uit de wagen, vreesde Anne meer. De bloeddruk zakte schrikbarend snel en de ademhaling ging met horten en stoten.

“Klaplong en ik vrees ook voor inwendige bloedingen,” mompelde Anne. Ze richtte zich op en veegde het koude zweet van haar voorhoofd. “Meenemen en zo snel mogelijk terug naar de kliniek.” Ze keek nog even om zich heen naar de andere ambulances die ter plaatste waren om het grote aantal gewonden op te kunnen vangen. “We moeten na haar nog wel een paar keer terug voordat we hier klaar zijn.”

Op dat moment trok een magere man met wat langer, sluik haar haar aandacht. Hij leek niet gewond, stond in ieder geval rechtop en hij keek haar strak aan. “Meneer?” riep Anne naar hem. “Alles in orde? Bent u gewond?”

Hij reageerde niet op haar roepen, maar een andere ambulanceverpleger ging al naar hem toe en hij gaf Anne een seintje dat ze kon vertrekken. Ze knikte hem toe en liep naast de brancard mee naar hun eigen ambulance. Even later verlieten ze de plaats des onheils en spoedden ze zich terug naar de kliniek.

Anne bracht de kliniek telefonisch op de hoogte dat ze er weer aankwamen met een ernstig gewonde vrouw. Ze somde de verwondingen op en gaf aan wat extra aandacht nodig had. “We gaan weer terug zodra we leeg zijn, voorlopig zijn we daar nog niet klaar,” liet ze meteen weten.

Veel langer dan vijftien minuten waren ze niet weggeweest en Anne en Klinkmüller haastten zich naar de volgende gewonde die dringend hun hulp nodig had. Deze man had een diepe wond in zijn onderarm, waardoor het bot zichtbaar was.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.